⚠️ Let op: Dit verhaal bevat thema’s als verlies, medische ingrepen en paranormale ervaringen. Voor sommige lezers kan dit emotioneel belastend zijn.
Wat niet geboren mocht worden
Ik weet niet meer hoe lang ik al weeën had toen ze me naar het Academisch Ziekenhuis brachten. Tijd was iets geworden dat uit elkaar viel, net als mijn lichaam. Pijn kwam in golven, maar daartussen zat niets, geen rust, geen hoop, alleen wachten.
De verloskamer was fel verlicht. Te fel. Alles leek blootgelegd: mijn angst, mijn schaamte, mijn machteloosheid. De vroedvrouw sprak tegen me met een stem die ik herkende van eerdere controles, maar nu klonk ze anders. Afstandelijker. Gehaaster.
“Je moet persen,” zei ze steeds opnieuw.
Ik probeerde het. God weet dat ik het probeerde. Maar diep vanbinnen voelde ik het al: dit ging niet zoals het hoorde te gaan.
Ik smeekte. Met gekruisde handen. Ik weet nog dat ik dacht dat ik belachelijk moest lijken, zo liggend, opengebroken, mijn stem schor van het schreeuwen.
“Doe iets,” zei ik. “Alsjeblieft.”
De arts kwam niet. Niet toen. Niet later.
Toen het te lang duurde, riepen ze iemand anders. Er werd niet meer overlegd. Alleen gehandeld. Ik voelde de snede pas toen het al te laat was om te begrijpen wat ze deden.
Mijn lichaam werd opengemaakt om ruimte te maken voor iets dat niet meer wilde leven.
Mijn dochter stierf daar. Niet met een schreeuw. Niet met een ademteug. Ze stikte, zeiden ze later. Alsof dat een verklaring was die iets verzachtte.
Ze werd doodgeboren.
Ik werd gehecht zonder dat iemand doorhad dat ze meer hadden beschadigd dan zichtbaar was.
De lege dagen
Na een paar dagen mocht ik naar huis. Alsof rouw iets was dat je meeneemt in een tas.
Maar mijn lichaam protesteerde. De wond raakte geïnfecteerd. De pijn werd anders, dieper. Ik keerde terug, dit keer naar de EHBO. Ze openden alles opnieuw. Herstelden wat vergeten was. Lieten me achter met nieuwe hechtingen en een lichaam dat niet meer voelde als het mijne.
Ik bleef een maand opgenomen.
De zaal was groot. Meerdere bedden. Gedimd licht ’s nachts. Een andere patiënt tegenover me die liever sliep met het licht uit.
En ik, alleen, ondanks de anderen.
Het verlies lag als een gewicht op mijn borst. Soms dacht ik dat ik haar hoorde. Dat was het ergste: niet de stilte, maar het bijna-geluid.
De eerste nacht
Ik werd wakker omdat ik dacht dat ik niet alleen was.
Niet door geluid. Niet door aanraking.
Maar door gewicht.
Het bed naast me zakte iets in.
Ik lag stil. Mijn ademhaling stokte. Mijn ogen waren open, maar ik durfde mijn hoofd niet te draaien.
Toen voelde ik het: een koude druk langs mijn zij. Niet hard. Niet agressief. Eerder… voorzichtig.
Ik draaide langzaam mijn hoofd.
Naast mij lag een gedaante.
Lang. Mager. Geheel in het wit. Alsof het lichaam was uitgesneden uit maanlicht.
Zijn gezicht was vaag, tot hij zijn mond begon te openen.
En openen.
En openen.
Te ver.
Ik schreeuwde.
Het licht ging aan. Stemmen. Handen op mijn schouders. De gedaante was weg. Het bed naast me leeg. De verpleegsters keken me aan met een mengeling van bezorgdheid en iets anders.
Iets dat leek op herkenning.
De tweede nacht
Ik probeerde me te beschermen.
Ik legde geestelijke tijdschriften onder mijn kussen. Niet omdat ik geloofde dat papier iets kon tegenhouden, maar omdat niets doen ondraaglijker was.
Die nacht voelde ik hem niet naast me.
Ik voelde hem aan mijn voeten.
Ik werd wakker door kou. Door het besef dat iets daar was.
Aan het voeteneinde van mijn bed stond hij. Zijn hoofd gebogen. Zijn schouders te smal voor zijn lengte. Hij bewoog niet.
Ik trok mijn benen op en gilde opnieuw.
De zuster kwam. Het licht ging aan. Hij was weg.
De volgende ochtend werd ik verplaatst.
Wat achterblijft
Dat was de laatste keer dat ik hem zag.
Geen dossiers. Geen verklaringen. Geen antwoorden.
Maar sommige dingen blijven niet omdat ze willen, ze blijven omdat ze niet weg kunnen.
Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie hij was.
Maar soms, als ik ’s nachts wakker lig, voel ik het bed naast me iets inzakken.
En dan weet ik: sommige verliezen zijn zo groot dat ze een vorm aannemen.
Ingezonden door W. Kalpoe
