Introductie
Sommige mensen zeggen dat ziekenhuizen nooit echt stil zijn.
Niet alleen vanwege de piepende monitoren of de voetstappen van verpleegsters in de nacht.
Maar omdat er op zulke plekken altijd iets blijft hangen.
Orpheo Libretto ontdekte dat zelf toen hij na een ernstig ongeluk werd opgenomen in het St. Vincentius Ziekenhuis in Paramaribo.
In de zaal waar hij lag stond een bed dat volgens het personeel leeg was.
Bed 7.
Maar elke nacht zag Orpheo daar een man liggen.
Een man die naar het plafond wees.
Een man die soms schreeuwde in de nacht.
En een man die op een avond iets deed wat onmogelijk zou moeten zijn.
Het Ongeluk van Orpheo Libretto
Mijn naam is Orpheo Libretto. Wat ik ga vertellen gebeurde toen ik een paar weken opgenomen lag in het St. Vincentius Ziekenhuis in Paramaribo.
Het begon allemaal na een ongeluk waarbij mijn knie zwaar beschadigd raakte. Mijn knieschijf was gebroken en meerdere botten in mijn been waren gescheurd. Tijdens de operatie plaatsten de dokters metalen pennen in mijn been om alles op zijn plaats te houden.
De eerste dagen lag ik op de Intensive Care.
Daar sliep ik nauwelijks. Machines piepten constant, verpleegsters liepen af en aan en het felle licht bleef bijna de hele nacht aan.
Na een paar dagen zeiden de artsen dat mijn toestand stabiel genoeg was om naar een gewone zaal te gaan.
Ik wist toen nog niet dat die zaal me iets zou laten meemaken wat ik nooit meer vergeet.
De Verplaatsing naar de Zaal
Twee broeders duwden mijn bed door de lange gang naar de zaal.
Toen we binnenkwamen keek ik automatisch rond. Het was een grote ruimte met meerdere bedden langs de muren.
Mijn bed werd naast bed 5 geplaatst.
Terwijl de broeders mijn bed vastzetten, keek ik naar de andere patiënten.
En toen zag ik hem.
De man in bed 7.
Hij lag op zijn rug.
Zijn arm was omhoog gestrekt en zijn wijsvinger wees recht naar het plafond.
Ik dacht eerst dat hij misschien aan het bidden was.
Maar wat me stoorde was dat hij totaal niet bewoog.
De Patiënt in Bed 7
Later die avond kwam een broeder me helpen met wassen.
Mijn been zat volledig vast en ik kon bijna niet bewegen. Terwijl hij me voorzichtig rechtop hielp, keek ik opnieuw naar bed 7.
De man lag nog steeds in precies dezelfde houding.
Zijn vinger nog steeds omhoog.
Ik vroeg de broeder:
“Wat heeft die meneer daar?”
De broeder keek naar bed 7.
Zijn gezicht veranderde even, alsof hij iets herkende.
Toen zei hij rustig:
“Maak je daar maar niet druk om.”
En hij ging verder met het bad alsof ik niets had gezegd.
Dat antwoord bleef in mijn hoofd hangen.
Bezoek
De volgende dag kwam mijn familie op bezoek.
Mijn moeder, mijn zus en een oom stonden rond mijn bed. We praatten over mijn operatie en hoe lang mijn herstel zou duren.
Tijdens het gesprek keek ik weer naar bed 7.
De man lag er nog steeds.
Geen beweging.
Vinger omhoog.
Toen zei ik tegen mijn moeder:
“Die man daar beweegt helemaal niet.”
Mijn moeder draaide zich om.
Ze keek naar bed 7.
Toen keek ze weer naar mij.
“Welke man?”
Ik wees.
“Daar… in bed 7.”
Mijn zus keek ook.
Toen zei ze zacht:
“Orpheo… dat bed is leeg.”
Ik lachte even, omdat ik dacht dat ze een grap maakten.
Maar niemand lachte terug.
De Nacht van de Schreeuw
Die nacht werd ik wakker van een geluid.
Een schreeuw.
Het was geen normale schreeuw.
Het klonk alsof iemand in pure paniek zat.
Ik keek meteen naar bed 7.
De man zat rechtop in zijn bed.
Zijn gezicht was naar boven gericht.
Zijn vinger wees nog steeds naar het plafond.
Maar nu schreeuwde hij.
Luid.
Alsof hij iets zag dat niemand anders kon zien.
Ik keek rond.
Alle andere patiënten sliepen.
Niemand reageerde.
Geen verpleegster kwam binnen.
Het was alsof alleen ik hem kon horen.
Toen gebeurde er iets wat me kippenvel gaf.
De man begon langzaam omhoog te bewegen.
Niet uit zijn bed.
Maar richting het plafond.
Alsof iets hem omhoog trok.
De mist
Ik zag het duidelijk.
Een donkere, bijna zwarte mist leek zich rond zijn lichaam te verzamelen.
Zijn lichaam boog alsof hij werd opgevouwen.
Zijn armen en benen trokken omhoog terwijl hij dichter bij het plafond kwam.
Hij zat bijna in de hoek van het plafond.
Alsof hij daar werd vastgehouden door iets dat ik niet kon zien.
Toen werd het ineens stil.
De man was weg.
Het Gezicht in het Plafond
Een paar nachten later gebeurde er iets dat nog erger was.
Ik lag wakker omdat mijn been pijn deed.
Toen voelde ik dat iemand naar mij keek.
Ik keek omhoog.
En mijn hart sloeg bijna over.
Uit het betonnen plafond boven mijn bed stak een gezicht.
Alleen het hoofd.
Vanaf het voorhoofd tot net onder de neus.
Het leek alsof iemand op de verdieping boven mij lag en zijn hoofd door het plafond had laten zakken.
Maar dat kon niet.
Het plafond van St. Vincentius is dik beton.
Toch hing dat gezicht daar.
Het was de man van bed 7.
Zijn ogen staarden recht naar mij.
Urenlang.
Hij knipperde niet.
Hij bewoog niet.
Alleen die ogen die mij bleven aankijken.
Ik durfde bijna niet te ademen.
Toen, heel langzaam…
trok het hoofd zich terug.
Op datzelfde moment hoorde ik een harde klap boven mij.
Daarna geschreeuw.
Verpleegsters renden door de gang.
Wat er boven gebeurde
De volgende ochtend hoorde ik wat er was gebeurd.
Een infuusstand was gevallen op de verdieping boven mij.
Een patiënt daar was die nacht overleden.
Het gebeurde precies rond dezelfde tijd dat het gezicht uit het plafond verdween.
Ik zei niets.
Maar ik wist wat ik had gezien.
Wat de Zuster Fluisterde
Later die dag vertelde ik voorzichtig aan een zuster wat ik had meegemaakt.
Ze keek me een tijdje stil aan.
Toen boog ze zich iets dichter naar mij toe en fluisterde:
“Je bent niet de eerste die dat zegt.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
Ze keek even naar bed 7.
Toen zei ze zacht:
“Jaren geleden lag daar een man. In dat bed.”
“De oudere zusters vertellen dat hij vlak voor zijn dood steeds naar het plafond wees.”
Ze tilde haar hand op en deed het na.
“Hij bleef maar roepen dat iemand boven hem stond.”
Ze keek me recht aan.
“Misschien probeerde hij ons te waarschuwen.”
Tot vandaag
Ik ben uiteindelijk volledig hersteld van mijn knie.
Maar soms denk ik nog terug aan die zaal.
Aan bed 7.
En aan die man.
Met zijn vinger naar het plafond.
Soms vraag ik me af wat er zou gebeuren als ik toen ook naar boven had gekeken.
Maar eerlijk gezegd…
ik ben blij dat ik levend uit het ziekenhuis ben ben ontslagen.
